Ég heiti Margrét og er kölluð Gréta. Ég eignaðist barn þegar ég var 15 ára. Ég er 23 ára gömul í dag og á 8 ára gamla stúlku. Ég var með strák í nokkra mánuði áður en ég varð ófrísk en svo hættum við saman. Hann hefur lítið skipt sér af barninu. Ég bý hjá pabba og mömmu og á eitt yngra systkini.

Óraunverulegt að verða mamma
Ég var lítið búin að pæla í því á meðgöngunni hvað það þýddi eiginlega að eignast barn. Ég vissi lítið hvað ég var að fara út í. Ég held kannski að ég hafi ekki viljað horfast í augu við það. Ég treysti á mömmu. Til að byrja með fannst mér það mjög skrítið að halda á barninu mínu og passa það. Það var mjög óraunverulegt að verða móðir. Einnig var ég óttaslegin að ég myndi klúðra öllu. Til að byrja með hætti mömmu til að taka fram fyrir hendurnar á mér. Maður heyrði kannski: „Gerðu svona“ og „gerðu svona“ og varð stundum svolítið ruglaður þegar margir voru að segja manni hvað maður ætti að gera: „Þú klæðir hana of mikið,“ „þú klæðir hana of lítið“ og svo framvegis.

Lítill tími fyrir sjálfa mig
Þegar ég lít til baka þá man ég að það var oft erfitt að vera bundin yfir barninu. Maður missir mikið frjálsræði. Maður getur ekki lengur hlaupið út og farið í bíó þegar manni dettur það í hug. Stundum var líka erfitt að fara frá barninu. Það var einnig erfitt að sjá um miklu fleira en maður hafði gert áður. Ég hélt áfram í skóla, flýtti mér heim á daginn þegar honum lauk til að passa stelpuna mína. Stundum hafði ég lítinn tíma til að læra. Ég hafði hugsað mér að hún færi að sofa snemma á kvöldin svo ég gæti lært en það gekk nú ekki alveg eftir. Það varð oft lítill tími eftir fyrir sjálfa mig. Mig langaði oft út á kvöldin að hitta vini mína en gat það ekki vegna barnsins. Pabbi og mamma gátu ekki alltaf passað stelpuna þegar það hentaði mér.

Hefði aldrei getað þetta án mömmu
Mamma var hjá mér í fæðingunni og hún var nánast með barnið eftir að ég kom heim af fæðingardeildinni. Ég reyndi að hafa barnið á brjósti en fannst það vera mjög skrýtið. Ég var óþolinmóð og var tiltölulega fljót að gefast upp á því. Einhvern veginn reyndist það mér auðveldara að gefa pelann. Svo var það líka erfitt þegar að eitthvað amaði að barninu. Þá hafði ég enga reynslu og hafði lítið lesið mér til. Þá var það bara mamma sem hjálpaði mér. Ég hefði aldrei getað þetta án mömmu.

Neikvætt viðhorf til ungra mæðra
Eftir að ég eignaðist barnið þá hef ég oft orðið vör við það frá öðru fólki að ég væri of ung til að eignast barn og fékk mörg skilaboð um það. Ég held kannski að það hafi gert það að verkum að ég vildi enn frekar leggja mig fram og læra hvernig ég ætti að bera mig að en ég var bara feimin og vissi oft varla um hvað ég ætti að spyrja. Mér finnst allar ungar mæður vera settar undir sama hatt. Ég veit um margar sem mættu sinna barninu sínu miklu betur, skemmta sér aðeins minna og svona en það er ekki hægt að setja allar manneskjur undir sama hatt. Við erum allar ólíkar. Mér finnst rosalega leiðinlegt að þurfa alltaf að sanna mig sem móðir. Bara af því að maður er ungur, er fólk með það alveg á hreinu að maður sé ekki að sjá vel um barnið.