Það versta er búið að gerast
Það er algengt að spurningar vakni þegar maður verður fyrir áföllum og sorg. Af hverju gerðist það? Af hverju þurfti það endilega að gerast í minni fjölskyldu? Var það mér að kenna? Hvað höfum við gert til að verðskulda þetta?
Ef maður trúir á guð getur maður líka átt erfitt með að skilja hvernig guð getur verið svona óréttlátur að úthluta manni þessi örlög. Þegar maður á tímabili sem þessu finnur hvorki tilgang né réttlæti í lífinu getur maður eiginlega bara brugðist við með reiði, örvinglun og blótsyrðum. Eða þá með algjöru tómlæti, uppgjöf og kraftleysi.
Það virðist tilgangslaust
Manni finnst er enginn tilgangur með því að missa einhvern sem manni þykir vænt um fyrir tímann. Þess vegna finnst manni heldur ekki nein þýðing í því að vera að reyna að finna svör við þeim spurningum sem vakna. Tilgangsleysið yfirskyggir jafnvel aðeins atburðinn en spurningunum verður ekki svarað.
Ef maður vill styðja og hjálpa einhverjum sem finnst tilveran vera tilgangslaus þarf maður að vera tilbúinn að hlusta, hlusta og hlusta. Síðan getur maður reynt að hjálpa manneskjunni að sjá einhverja glætu í lífinu, rifja upp góðar minningar og ef til vill reyna að sjá einhverja möguleika á tilgangi með því. Á þennan hátt sýnir maður að maður skilur vanmáttinn og tekur þátt í honum.
Það er erfitt að tala um dauðann
Flestum finnst erfitt að tala um dauðann, bæði vegna þess hversu ógnvænlegur hann er og vegna þess að orð geta virst svo vanmáttug við svo alvarlegar aðstæður. Þó að maður reyni margoft að tala um það getur það verið verulega erfitt. Ef þú veist ekki hvað þú átt að segja þá skaltu byrja á að segja það. Vertu hreinskilin/n. Þú þarft ekki að óttast að það verði verra ef þú segir eða spyrð að einhverju. Það versta er búið að gerast. Þess vegna skaltu: Segja hlutina eins og þeir eru. Þú getur til dæmis sagt: ,,Ég er að hugsa um hvernig þér líður...” eða ,,Mér fannst svo leiðinlegt þegar ég heyrði...”
7 leiðir til að fá hjálp:
- Að fá SMS
- Að fá hringingu/símtal
- Að fá blómvönd
- Að fá faðmlag
- Að fá litla gjöf
- Að vita að einhver hugsar til manns
- Að vinirnir taki frumkvæðið...
Vertu með
Sýndu samúð þína og þátttöku þegar andlát ber að höndum:
- Farðu í jarðarförina (nema jarðað sé í kyrrþey)
- Taktu blómvönd með í kirkjuna
- Sendu sorgarblómvönd / kistublómvönd
- Heilsaðu vini þínum /vinkonu í kirkjunni
- Þiggðu boð fjölskyldunnar í erfidrykkju eftir jarðarförina
- Mundu að hringja fljótlega
- Haltu áfram að sýna umhyggju lengi á eftir (fyrir þann sem hefur misst ástvin er tíminn lengi að líða og tilfinningarnar hverfa ekki)
Þetta getur þú gert fyrir þig
Ef þú veist að einhver í fjölskyldunni þinni mun deyja fljótlega er það bæði góð hugmynd, og mikilvægt, að þú segir bestu vinum þínum frá því. Þannig gefur þú þeim tækifæri til að vera til staðar fyrir þig. Á því augnabliki ert það þú sem þarft að opna rifuna á milli þín og þeirra. Með því að tala um það sýnir maður í fyrsta lagi vinum sínum tillitsemi. En maður sendir þeim líka skilaboð um að þetta skipti mann máli og að maður þurfi á þeim að halda. Það sama á við um aðrar alvarlegar kringumstæður.
Það sem hefur gerst er það eina rétta þó að það geti verið erfitt að þurfa að kveðja.
Aðstandendur þeirra sem hafa lifað lengi og deyja eðlilegum dauðdaga sökum aldurs eru búnir undir að það fólk deyi. Það er það eina rétta, þó svo að það geti verið erfitt að þurfa að kveðja. Þess konar sorg veldur þó sjaldan áfalli. Sorg getur verið ofsafengin og erfitt að ráða við hana. Ef það tekst ekki getur maður verið stöðugt leiður og getur jafnvel þróað með sér þunglyndi. Þegar andlát verður í fjölskyldu þurfa þeir sem eftir lifa að venjast því að fá aldrei að hitta hinn látna aftur, hvort sem það er pabbi, mamma eða vinur. Fá aldrei að sjá hann aftur og geta aldrei talað við hann aftur. Það getur tekið langan tíma því að hugsanirnar snúast stöðugt um hinn látna. Þegar maður byrjar að geta tekist á við daglegt líf aftur eftir andlát, munu afmælisdagar, hátíðir, veislur og frí minna mann á hinn látna og það getur verið að manni finnist þá sorgin óbærileg.