Eins og að horfa á kvikmynd
Þeim mun meira áfall sem maður fær, þeim mun óraunverulegar getur manni liðið á eftir. Það sem hefur gerst er eins og nokkurs konar martröð. Margir lýsa því eins og að vera að horfa á kvikmynd. Manni getur fundist það sem gerðist vera sér algjörlega óviðkomandi - eins og maður sé bara áhorfandi að atburðunum.

Ákveðin skynjunarviðbrögð í tengslum við atburð, til dæmis einhver mynd, lykt, eða hljóð, getur brennt sig fast í meðvitundina og getur skotið upp á yfirborðið aftur og aftur, vikum, mánuðum eða mörgum árum seinna.

Þeir sem reynast manni best eru þeir sem koma og heimsækja mann án þess að maður þurfi að biðja þá um það. 
 

 

Á árunum 2006-2010 slösuðust 147 ungmenni á aldrinum 13-18 alvarlega í umferðinni. Af þeim eru 88 drengir og 59 stúlkur. Heimild: Umferðarstofa

Ef þú vilt vita meira um fötlun smelltu hér

Magnús endaði í hjólastól
Við höfðum verið í bænum um kvöldið og verið með svolítil læti. Morguninn eftir vaknaði ég kortér yfir sex og þurfti að hafa hraðann á til að ná í vinnuna kortér fyrir sjö. Ég hugsaði sem svo að ég þyrfti að flýta mér enn meira en venjulega og það gerði ég - ég keyrði eins og brjálæðingur. Klukkan hálfsjö velti ég bílnum. Ég keyrði of hratt í beygju. Á leiðinni í sjúkrabílnum hringsnérist allt í hausnum á mér...hvað hafði gerst? Ég man að ég spurði hvort þeir gætu ekki keyrt á einhvern veitingastað, ég væri svo svangur. Þeir vildu ekki heyra það nefnt. Þá sagði ég þeim að nú yrðu þeir sko að stoppa og ég lenti í smárifrildi við sjúkraflutningamennina. Ég fékk eiginlega á tilfinninguna að þeir tryðu ekki alveg að það væri neitt að mér af því kjafturinn var í góðu lagi. Ég hef greinilega verið þeim erfiður því þeir urðu að deyfa mig. Þegar ég vaknaði aftur var ég á sjúkrahúsinu og heyrði sjúkraflutningamanninn segja að hann skildi þetta nú ekki af því að ég virkaði annars svo frískur. Svo var mér sagt að ég hefði brotið tvo hryggjarliði og það væri ekki víst að ég gæti gengið aftur. Þá varð ég miður mín.

Hvað getur maður sagt?
Ef ég á að vera alveg heiðarlegur þá hugsaði ég um það að ég vildi frekar deyja en að liggja svona. Ég þekkti einu sinni stelpu sem keyrði í eitt skipti eins og brjálæðingur og var í hjólastól eftir það. Alla tíð síðan hefur mér verið illa við hjólastóla. Hvað getur maður eiginlega sagt við þann sem er í hjólastól? Ég fékk mig ekki til þess að fara til hennar og segja eitthvað við hana, skyldi hún muna eftir mér? Ætli það sé kannski eitthvað að henni í hausnum? Ég áttaði mig á því að ég hafði fordóma gagnvart hjólastólum. Ég vildi halda mig í fjarlægð. 

Ef þú vilt lesa meira um Magnús smelltu hér