Ég bjó hjá mömmu minni og ef ég átti að segja hvar ég byggi sagði ég hennar heimilisfang. En stundum bjó ég líka hjá pabba mínum. Þetta var  ruglingslegt.

Ég var heppin
 Ég átti vinkonu í skólanum sem hafði aldrei hitt pabba sinn - hún hafði allavega aldrei búið með honum og bara séð hann tvisvar sinnum um ævina, eftir því sem ég best veit. Á morgnana gekk ég stundum alveg upp að henni og spurði: ,,Er það ekki rétt að þú hafir aldrei hitt pabba þinn?” Og þá leið mér aðeins betur. Það hjálpaði mér að hún hafði aldrei hitt pabba sinn af því að þá vissi ég að einhver hafði upplifað eitthvað verra en ég. Þá vissi ég alla veganna að ég var heppnari.

Tvær fjölskyldur
Það fer heillangur tími í að eiga tvær fjölskyldur. Þann tíma notar ,,venjulegt” fólk, sem á bara eina fjölskyldu, til að vera með vinum sínum. Ég þarf ,,tvöfaldan” tíma til að vera með fjölskyldunni minni og það pirrar mig. En um leið er það líka notalegt að geta farið á hinn staðinn. Það getur verið mjög gott að hlakka til að fara til hins, vegna þess að það gefur manni eitthvað annað en ef maður er alltaf á sama stað. Þetta hefur eflaust eitthvað með það að gera að bæði pabbi minn og mamma eru gift aftur og hafa eignast fleiri börn. Þannig hef ég eignast tvær fjölskyldur í staðinn fyrir eina. Það er ekki til neitt betra en að vera einn með foreldrum sínum. Mér finnst það að minnsta kosti reglulega gott. Sérstaklega að vera ein með pabba. Það er nefnilega miklu erfiðara að fá tíma ein með honum en samt höfum við oft verið ein.

Nýja konan hans pabba 
Það hefur ekki gengið mjög vel hjá mér og nýju konunni hans pabba. Einhvern veginn höfum við farið vitlaust að. Ég vildi svo gjarnan geta verið eins og hún vill hafa mig. Ég lagði mikið á mig til að gera ýmsa hluti sem henni fannst að ég ætti að gera. En ég held innst inni að hún hafi verið afbrýðisöm út í mig. Hún sagði það einu sinni við mig - að ég minnti hana á fortíðina og allt sem er liðið, að það hefði áður verið önnur kona. Og ég held að það sé þess vegna sem þetta hefur gengið svona illa hjá okkur. Ég rífst ekki við hana. Ég hef ekki þorað það. Ég hef verið allt of hrædd við hana. Ég hef einhvern veginn bara beygt mig fyrir henni. Eitt af því sem mér fannst allra verst var þegar hún yfirtók sameiginlega vini mömmu og pabba - þegar hún talaði um þá eins og þeirra vini, eins og ég þekkti þá ekki. Ég hef þekkt þá alla mína ævi. Mér finnst ég ekki hafa lent í sama vanda með stjúpföður minn. Ég hef alltaf getað sagt hlutina beint út við hann, og getað öskrað á hann, en gagnvart henni hef ég bara lokað allt inni og mér finnst það miklu verra.

Alveg ofsalega glöð 
Núna, þegar ég er orðin eldri, fer ég bara þegar mér hentar svo að mér er eiginlega orðið alveg sama. En ef hún hrósar mér fyrir eitthvað verð ég alveg ofsalega glöð. Það pirrar mig að það skuli skipta mig svona miklu máli. En ég þrái viðurkenningu. Sérstaklega frá henni. Nú er ég á því stigi að ég skil ekki af hverju pabbi valdi hana. Og það pirrar mig líka að ég skuli ekki skilja það. 

Ný systkini 
Ég sakna helst litlu bræðra minna í dag. Þegar ég er hjá mömmu sakna ég litlu bræðra minna hjá pabba og öfugt. Mér finnst jafnvel stundum að ég eigi að vera meira með þeim...mér finnst ég bera vissa ábyrgð á þeim, sérstaklega á litla bróður mínum sem býr hjá mömmu. Ég á fleiri systkini - hann á bara mig. Stundum er þetta alveg fáránlegt. Það koma dagar þegar mér finnst ég þurfa að flýta mér heim til að vera með honum, þó að mig langi kannski ekkert sérstaklega til þess.

Stríðið um mömmu 
Mér og stjúpföður mínum hefur alls ekki alltaf komið vel saman. Ég held að vandamálið hafi verið að við vildum bæði eiga mömmu mína. Þetta snerist um athygli og um það hver ætti að ákveða hvað hún gerði, sem sagt, hvað við ættum að gera saman. Við höfum stundum rifist ótrúlega mikið. Þegar ég var lítil held ég að við höfum rifist mest um það hversu mikið, og hvort, hann mætti ala mig upp, en eftir að ég stækkaði rifumst við um hluti sem skiptu engu máli. En svo gerðist svolítið skrýtið. Við bjuggum saman öll þrjú í nokkra mánuði eftir að ég vissi að hann ætlaði að skilja við mömmu mína og á þeim tíma leið okkur rosalega vel saman. Það var eins og við gætum bæði slakað meira á - en hann ætlaði líka að hætta að eiga mömmu mína.

Það var svo vandræðalegt 
Ég hafði lengi haft það á tilfinningunni að mamma mín væri orðin ástfangin aftur en ég vildi ekki segja neinum frá því af því að mér fannst það svo vandræðalegt. Ég var líka mjög fúl út í hana, sem ég er annars ekki. Þetta var skrýtið. Mér fannst hún bara ekki eiga neinn rétt á því að verða ástfangin. Þá þyrftum við að ganga í gegnum svo mikið aftur og mér fannst það algjörlega vera henni að kenna. Í nokkurn tíma hafði mér líka fundist að það væri ekki allt í lagi á milli hennar og stjúpa. En þó að ég hafi oft verið mjög fúl út í stjúpa minn og hugsað: ,,Neiiii, hvað sér hún við hann?”, þá fannst mér samt að þau ættu ekki að skilja. Fyrir utan það að ég hafði hitt þann nýja nokkrum sinnum og þegar þetta var leist mér ekkert of vel á hann og langaði ekki til þess að hann tæki við stjúpahlutverkinu.

Af því að ég var hrædd 
Núna finnst mér gott að hún hefur hann af því að ég er eiginlega aldrei heima. Þá þarf ég ekki að vera með samviskubit yfir að skilja hana eina eftir. Mér hefur stundum liðið mjög illa að vita af foreldrum mínum einum heima. Þó að það hafi ekki verið oft hefur mér fundist það leiðinlegt fyrir þeirra hönd. Kannski var það af því að ég var hrædd um að þau væru leið. Líklega hafa þau samt bara notið þess að vera út af fyrir sig. Og eftir á að hyggja veit ég að það var þeirra ákvörðun að skilja, það var ekkert sem ég átti að skipta mér af eða velta svo mikið fyrir mér.

Maður vill tala við þá sem maður þekkir best 
Ég talaði bara um þetta við þá sem ég þekkti fyrir. Mann langar bara til að tala við þá sem maður þekkir best. Ég talaði um þetta við móðurömmu mína, pabba og vinkonu mína. Ég vildi ekki að margir vissu að mamma  ætti nýjan kærasta. Ef ég var spurð af hverju mamma og stjúpi minn væru skilin sagði ég að þau hefðu þroskast hvort frá öðru. Ég vissi svo sem alveg að það var líka af því að hún hafði fundið annan - en ég þoldi ekki einu sinni að hugsa um það. Það erfiðasta er að þurfa að vera á sífelldu flakki á milli þeirra. Ég hef alltaf eytt heilmikilli orku í það að vera leið yfir að vera hjá öðru þeirra vegna þess að ég saknaði hins svo mikið.

Mamma mín eignaðist nýjan kærasta 
Sá sem helst getur hjálpað manni er maður sjálfur. Vinir manns, vinkonur og fjölskylda geta veitt manni stuðning. Vinkona mín hjálpaði mér þegar ég þurfti að tala um þetta. Það var ekki af því að við töluðum svo mikið um það...það var bara notalegt að geta sagt einhverjum að ég héldi að mamma ætti nýjan kærasta. Henni fannst það ekkert stórmál, gat meira að segja grínast og sagt: ,,Ég trúi þér ekki!”  Það hefur líka hjálpað mér að ég hef haft um annað að hugsa. Ég er meðal annars í kór og maður hættir því ekki bara sisvona. Mig hefur heldur ekkert langað til að hætta því. Mig hefur kannski langað til að draga mig aðeins í hlé og fara að sinna sjálfri mér. Mér hefur verið sagt að passa upp á að hugsa um sjálfa mig og að ég megi alveg vera fúl. En mér finnst það erfitt. Á vissan hátt er þetta skrýtið -  mér finnst eins og fótunum hafi verið kippt undan mér. Ég átti mitt skjól, ég var vön að fara þangað heim. Allt í einu var allt breytt. Það var mjög óþægilegt og hefur gert mig mjög ringlaða - mér finnst það ennþá -  en þá finnst mér gott að hugsa um það sem ég hef grætt á þessu.

Maður verður að vera vakandi fyrir góðu hlutunum. Það gerist næstum því alltaf eitthvað gott, líka við svona aðstæður. Hlutir sem geta glatt mann og glatt foreldra manns. Mér finnst að minnsta kosti augu mín hafa opnast fyrir því að mömmu vandamál er hennar mál og ég er ég sjálf og á mína vini. Það er mjög mikill léttir að átta sig á því.

Vinur vina sinna 
Maður getur ekki talað við þá sem maður treystir ekki. Þess vegna verður maður að kynnast fólki vel. Mann langar ekki til að opna sig fyrir öllum. Í öðrum bekk, á sama ári og ég í skólanum, er stelpa frá Kosovo sem hefur upplifað ýmsa vonda hluti í stríðinu þar niður frá. Það eru ekki margir í hennar bekk sem tala við hana og ég hef tekið eftir því að henni finnst gott þegar ég spyr hana um hvað hún hafi upplifað og hlusta á sögurnar hennar. Um daginn kom hún sjálfri sér á óvart vegna þess að hún sagði mér nokkuð sem hún hafði áður bara sagt sálfræðingnum sínum. Líklega er þetta vegna þess að frá fyrstu kynnum okkar hef ég verið mjög opin við hana og ég held að það skipti máli að reyna að sýna að maður geri það í góðri trú. Það er svolítið erfitt en þá verður auðveldara að hjálpa öðrum seinna meir.