Ekki er aðeins gert að sárum limlestra barna á neyðarsjúkrahúsi Rauða krossins á Gaza heldur er einnig reynt að veita þeim sálrænan stuðning svo þau geti tekist á við lífið við þær hrikalegu aðstæður sem þau búa við.

Amir Abu Musa var á leið í brúðkaup með fjölskyldu sinni þegar hann særðist af sprengjubrotum úr sprengingu í nágrenninu.

Hann er 13 ára og var á vergangi innan Gaza. Er hann særðist var hann fluttur til meðferðar á neyðarsjúkrahús Rauða krossins í Rafah, sem hefur nýlega gengist undir miklar endurbætur eftir að hafa þjónað samfélaginu í tvö ár.

„Ég kemst ekki lengur í skólann og fæ ekki að hitta vini mína,“ segir Amir. „Ég vonast til að ná mér og verða aftur hraustur. Við vonumst til að búa við öryggi, án loftárása, án nokkurs slíks, að geta leikið við vini okkar, farið í moskuna og farið í skólann, því þessir hlutir eru ekki í boði núna.“

Sjúkrahús til bráðabirgða enn í notkun

Neyðarsjúkrahús Rauða krossins í Rafah átti að vera til bráðabirgða. Það var hannað til að endast í sex til tólf mánuði en hefur nú verið starfrækt í tvö ár. Það er syðst á Gaza þar sem fá önnur úrræði eru í boði þrátt fyrir að mannfjöldinn hafi margfaldast vegna fjöldaflótta milli staða. Þess vegna verður nauðsynlega að reka sjúkrahúsið áfram.

Á neyðarsjúkrahúsinu hafa verið gerðar meira en 11.300 skurðaðgerðir, 250.000 læknisheimsóknir, yfir 1.200 börn hafa fæðst þar, 19.200 sjúkraþjálfunartímar hafa verið veittir og að minnsta kosti 1.500 blóðgjafir hafa farið fram.

Brýn þörf er á að veita aukna þjónustu.

Fyrir nokkrum dögum, eftir margra mánaða samningaviðræður, komust loks 25 flutningabílar inn á Gaza með varahluti og lækningavörur til endurnýjunar sjúkrahússins. Áætlanir Rauða krossins gera nú ráð fyrir að reka neyðarsjúkrahúsið í tvö ár til viðbótar.

Sjúkrahúsið er samstarfsverkefni 16 landsfélaga Rauða krossins og Rauða hálfmánans víðs vegar að úr heiminum og er Rauði krossinn á Íslandi þeirra á meðal.

Leggja sig í hættu 

„Við erum hér til að gegna hlutverki, grundvallarhlutverki,“ segir Turkya Abu Krayyem, sálfræðingur hjá palestínska Rauða hálfmánanum sem vinnur með sjúklingum og fjölskyldum þeirra á neyðarsjúkrahúsinu. „Sem sérfræðingur hugsa ég stundum um hvernig sjúklingar, sem margir hverjir eru limlest börn, munu takast á við framtíðina. Þegar líkamlegir áverkar hafa gróið veitum við börnunum sálræna endurhæfingu. Þannig öðlast þau vonandi einhverja von.“

Mánuðum eftir að vopnahlé tók gildi heyrast enn skothvellir og sprengingar daglega frá sjúkrahúsinu. Um allt Gasza halda heilbrigðis- og mannúðarstarfsmenn áfram að leggja líf sitt í hættu til að hjálpa öðrum.

„Þú gætir verið í hættu eða orðið fyrir sprengjuárás, eða þú gætir særst í átökum því, þú veist, þannig hlutir gerast. Ef það er gerð skothríð á sjúkrahúsinu gætirðu særst,“ segir Turkya.

„Börnin mín vita þetta, svo þau hringja á hverjum degi þegar ég er á sjúkrahúsinu. „Mamma, hvernig hefurðu það? Er allt í lagi með þig?“ Ég segi þeim að það sé allt í lagi með mig. Þau sofna ekki fyrr en við sjáumst og föðmumst, bara til að vera viss um að við séum öll heil á húfi.“

Unnið undir kúlnahríð

Skurðlæknirinn Bhavna Chawla hefur starfað á neyðarsjúkrahúsinu með hléum frá því það var opnað fyrir tveimur árum. „Þetta er staður sem er mér mjög, mjög kær. Hér endurheimti ég trú mína á skurðlækningum á átakasvæðum og komst að því hversu mikið við getum gert með litlu, jafnvel þótt við séum í fremstu víglínu,“ segir Chawla. „Við höfum gengið í gegnum tíma þar sem sprengjubrot og byssukúlur hafa farið yfir sjúkrahúsið, inn í tjöldin þar sem við vinnum og stundum inn á deildirnar. En teymin hafa staðið keik og unnið sleitulaust. Einhvern veginn þegar maður er á skurðstofunni verður allt annað eins og kliður sem maður tekur ekki eftir. Maður einbeitir sér bara að því sem maður er að gera.“